« بدرستيكه كسانى كه ايمان آورده و كار شايسته نمايند ، ما قطعا ثواب و اجر آنان كه عمل نيكو انجام مىدهند تباه نكرده و از بين نمىبريم » . شاهد در جمله « انّا لا نضيع الخ » بوده كه خبر است براى « انّ الّذين » و چون كلمه « من » موصوله در آن عام بوده و « الّذين » در تحت آن داخل است از اينرو احتياجى به ذكر رابط نمىباشد . قوله : و يأتى جملة : ضمير فاعلى در « يأتى » به خبر راجع است و نصب جمله از باب اينستكه حال واقع شده . قوله : به شرط ان تكون حاوية : ضمير در « تكون » به جمله راجعست . قوله : سيقت له : ضمير در « سيقت » به جمله عود كرده و ضمير در « له » به مبتداء راجع است . قوله : اى اسما بمعناه : ضمير در « بمعناه » به مبتداء راجعست . قوله : يربطها به : ضمير فاعلى در « يربطها » به اسم و ضمير مفعولى به جمله و ضمير مجرورى در « به » به مبتداء برمىگردد . قوله : و هو امّا ضمير موجود : ضمير « هو » به رابط راجع است . قوله : البرّ : كمله « برّ » بضمّ باء و تشديد راء يعنى گندم . قوله : قفيز : پيمانه را گويند . قوله : او اسم اشيربه اليه : ضمير در « به » به اسم راجع بوده و در « اليه » به مبتداء برمىگردد . قوله : و لباس التّقوى الخ : آيه ( 26 ) سورهء ( اعراف ) . قوله : و يغنى عن الرّابطة : كلمه « يغنى » به صيغه معلوم مىباشد و فاعلش « تكرار المبتداء » است . قوله : بلفظه : يعنى بلفظ المبتداء . قوله : الحاقّه ما الحاقّه : سوره ( حاقّه ) آيه ( 1 ) . قوله : يدخل المبتداء تحته : يعنى تحت العموم . قوله : انّ الّذين آمنوا و عملوا الصّالحات الخ : سوره ( كهف ) آيه ( 30 ) .